Barcelona-HD.Org
WYSTĘPUJĄ
Przyjmij, podaj. Przyjmij, podaj.
Przyjmij, podaj.
W ciągu wybuchowych lat między 2008 i 2012 r.
Barca Pepa Guardioli grała najlepszą piłkę w historii
i wygrała 14 pucharów.
Sezon 2010-2011 był czasem gorzkiej rywalizacji
między dwiema najlepszymi drużynami Europy: Barcą i Realem Madryt,
oraz ich menedżerami, Pepem Guardiolą i José Mourinho.
Wygrywała Barca.
Zdobyła puchar Ligi Mistrzów
po raz drugi w ciągu trzech lat pod wodzą Guardioli,
po jednym z najwspanialszych europejskich finałów w historii.
Nieważne, skąd jesteś.
Mam to gdzieś.
Jeśli twierdzisz, że kochasz piłkę,
a nie kochasz Barcelony, to masz problem.
Kiedy w telewizji lecą mecze,
choćby nie wiem kto grał, jeśli gra Barcelona,
za każdym razem oglądałbym Barcelonę.
Rok 2011 to była najlepsza piłka, jaką widziałem.
Barsie udało się zostać
najbardziej podziwianą drużyną w Europie.
Nie z powodu zwycięstwa,
ale stylu, w jakim wygraliśmy.
W historii futbolu były trzy wyjątkowe epoki.
Najpierw był Ajax z Cruyffem,
potem AC Milan Sacchiego, projekt, który później kontynuowałem.
I pojawił się Guardiola,
który stworzył coś pięknego.
Grając wtedy z Barceloną,
wiedziało się, że raczej się z nią przegra.
Barcelona zgarniała wszystko, co było na stole.
STADION WEMBLEY 28 MAJA 2011 R.
FINAŁ LIGI MISTRZÓW BARCA KONTRA MANCHESTER UNITED
To był jeden z najlepszych występów w finale Ligi Mistrzów.
Wygrać w ten sposób z Manchesterem było wspaniale.
Dobrze się wtedy bawiliśmy.
Byli wyjątkowi.
O wiele lepsi niż ktokolwiek,
z kim miałem okazję grać.
Byli aż za dobrzy.
Pamiętam, jak sir Alex powiedział, że jeszcze nigdy tak nie przegrał.
Kiedy czuł...
że nic nie może zrobić.
Nikt nie spuścił nam takiego lania. To dla nich wielka chwila.
Zasłużyli na nią, świetnie grali.
Nic, tylko podawali i podawali.
Może czasem stracili piłkę, ale wciąż podawali.
I nagle leci to dodatkowe podanie.
Odległości rosną, ciężej ich zablokować,
układ się rozsypuje i wtedy przejmują kontrolę.
Ich występy...
W życiu nie widziałem tak sprawnej gry.
Uderzająca była cierpliwość ich skrzydłowych.
Zawsze szli szeroko, wysoko, robili wypad za wypadem,
choć rzadko kiedy dostawali piłkę.
To zacięcie, żeby wytrwać na pozycji,
przytrzymać naszych obrońców, było godne podziwu.
No i ten Messi, który zawracał
i robiło się czterech na trzech.
Przewaga liczebna była podstawą naszej strategii.
Messi cofał się, dając nam przewagę na środku,
z drugiej strony strzelał gole, dzięki czemu górowaliśmy
nad każdą drużyną, z którą graliśmy.
Pokażę wam, jak to było.
To jest obrona Manchesteru.
Zawodnik w dziurze nie miał krycia.
Mieli dwóch pomocników defensywnych:
Rooneya z dziesiątką, który nie bronił zbyt skutecznie,
i napastnika.
Szliśmy we trzech na dwóch.
Iniesta zagrał prostopadle do Messiego,
a ten przypuścił atak.
Zaczęliśmy bardzo dobrze, ale potem Anglicy wyrównali,
co napędziło nam strachu. To normalne w finale.
Ale zdołaliśmy odzyskać kontrolę i kiedy było już 3:1,
poczuliśmy się znacznie lepiej.
BARCA - MANCHESTER UNITED 3:1
Barca wygrała Ligę Mistrzów
i swój 10. puchar w ciągu trzech lat gry pod wodzą Guardioli.
Pep strzelił nam mowę w szatni na Wembley.
Pamiętam, że było ciemno. Powiedział:
„Mówiłem wam, że gdy doprowadzicie mnie tutaj, wygram wam ten finał.
Dopilnuję, żebyście go wygrali”.
Gdyby Pep kazał mi skoczyć z korony Camp Nou, skoczyłbym.
Na pewno byłby dobry powód.
Właśnie to w nim uwielbiałem.
Kiedy mówił, rozumieliśmy,
że nie były to tylko puste słowa.
Dawały nam przekonanie, że to, co robiliśmy,
przyniesie rezultaty.
To było niesamowite.
Mówił: „Zrobimy to w ten sposób.
To zadziała”.
I zawsze działało.
Naprawdę działało. Tak po prostu.
Tamten dzień był zwieńczeniem wszystkiego,
co osiągnęliśmy od 2008 roku,
ukoronowaniem naszej kariery
oraz kariery drużyny uwielbianej przez swoich kibiców
i przez wszystkich, którzy kochają piłkę.
2. DROGA DO WEMBLEY
Dla Barcy to wspaniałe zwycięstwo na Wembley
było pięknym zakończeniem wyczerpującego sezonu.
Rywalizacja z Madrytem stała się brutalna,
a stosunki między Mourinho i Guardiolą były więcej niż napięte.
To wymknęło się spod kontroli.
Wyszło poza futbol.
Nie wiem, czy oni rywalizowali ze sobą w życiu osobistym,
ale tak to wyglądało.
Nie zapominajmy, skąd to się wzięło.
AUTOR FEAR AND LOATHING IN LA LIGA
W 2010 r. Barcelona szła do finału Ligi Mistrzów.
Miał on się odbyć na Santiago Bernabéu, stadionie Realu.
Nie pamiętamy już, jak wielka była to trauma.
Madryt był przerażony.
Co się wydarzyło?
Mourinho.
28 KWIETNIA 2010 R. PÓŁFINAŁ LIGI MISTRZÓW
INTER WYELIMINOWAŁ BARCĘ W DRUGIM SEZONIE GUARDIOLI
Mourinho pokonał Barcelonę i świętował to jak szalony.
I właśnie dostał pracę w Realu.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
MOURINHO ZOSTAŁ TRENEREM REALU MADRYT
To był dla niego trudny czas,
bo pojawił się w momencie, kiedy Barcelona była u szczytu formy.
Ale wątpię, by jakikolwiek inny trener
był dla Realu lepszym rozwiązaniem.
Przejął Real Madryt, naprawdę wielki klub,
i od razu się załamał, bo w jego pierwszym roku
pokonaliśmy ich na Camp Nou pięć do zera.
Po tej porażce stracili wszelką nadzieję.
To był mój najlepszy mecz w Barsie.
CAMP NOU, 29 LISTOPADA 2010 R. BARCA - REAL MADRYT 5:0
Myślę, że wtedy naszła go refleksja:
„Jeśli chcemy ich pokonać, a nie możemy wygrać z nimi na boisku,
to musimy znaleźć inny sposób”.
Wypchnęli futbol poza boisko.
Na każdej konferencji prasowej, w każdym wywiadzie,
walczyli, gdzie tylko się dało.
Nie mam wątpliwości, że celem Mourinho
było „strącić Barcelonę z pieprzonej grzędy”.
To słowa Fergusona.
Mourinho nie jest głupi. To groźny zawodnik.
No i zwycięzców trzeba szanować.
Ale kiedy zwycięzcy zaczynają przegrywać,
lepiej niech uważają.
Bo to się na nich zemści.
Rozegranie czterech Clásicos w tak krótkim okresie
rozgrzało atmosferę do punktu wrzenia.
Nie było łatwo, większość z nas znała się z innych hiszpańskich drużyn.
Napięcie wylewało się na boisko.
Dla mnie osobiście było to bardzo trudne.
Trochę się pogubiliśmy.
Mecze powinny być atrakcyjniejsze,
przyjemniejsze do oglądania, a nie tak przeładowane agresją.
Ale podczas rywalizacji człowiek łatwo daje się ponieść
i przez te napięcia mieliśmy ciągłe bójki na murawie.
MESTALLA 20 KWIETNIA 2011 R.
FINAŁ PUCHARU KRÓLA REAL MADRYT KONTRA BARCA
Tamtego dnia wygrali puchar w doliczonym czasie.
Strzelił Cristiano.
Byliśmy znacznie lepsi od nich, ale wygrali,
co bardzo nas zaskoczyło.
Udało im się sprawić, że na chwilę zwątpiliśmy w siebie,
bo to był bardzo trudny moment.
REAL MADRYT - BARCA 1:0
Pierwszy przegrany finał Guardioli
i pierwsza porażka z Realem.
Mieliśmy się za lepszą drużynę stwarzającą więcej okazji,
ale z powodu minimalnego spalonego
straciliśmy puchar.
A taka przegrana
wywołuje nie tylko gniew, zaczynają się też wkradać wątpliwości.
To był mecz,
który naprawdę mógł skończyć się inaczej.
Pedro strzelił ze spalonej pozycji,
ale, jak podkreślał Guardiola, spalonej minimalnie.
Mourinho szydził, że Guardiola skarżył się na dobrą decyzję sędziego.
Nieprawda. Mówił tylko, że margines był tak wąski,
że wynik mógł być inny.
SZEŚĆ DNI PO FINALE PUCHARU KRÓLA
DZIEŃ PRZED PÓŁFINAŁEM LIGI MISTRZÓW
Po tym, co wczoraj powiedział Pep,
wkroczyliśmy w nową epokę.
Mamy nową grupę trenerów, taką, która ma jednego członka - jego,
która krytykuje sędziów za podejmowanie właściwych decyzji.
Czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy.
Mourinho prowokował tak mocno,
że nawet ludzie z Barcy domagali się reakcji Guardioli.
Mourinho nieustannie szukał zwady z Guardiolą i całą Barcą.
Tamtego dnia przy lunchu
słuchaliśmy trenera Realu.
W pewnej chwili zauważyłem, że w Pepie coś się zmieniło.
SANTIAGO BERNABÉU 26 KWIETNIA 2011 R., TRENING
Miałem przeczucie, że Pep zrobi coś nietypowego.
Inni chyba też to czuli, bo po treningu
dyrektor sportowy, Zubizaretta, zszedł do szatni,
co nigdy się nie zdarza.
Pamiętam, jak mówił: „Tylko spokojnie, Pep”.
Pep obiecał mu, że będzie spokojny i że powstrzyma się od reakcji.
Ale kłamał.
Byłem na tej konferencji prasowej. Siedzimy sobie w sali
i nagle wszyscy wytrzeszczają oczy:
„Czy on naprawdę to powiedział?
Jasna cholera!”.
SZEŚĆ GODZIN PO KONFERENCJI PRASOWEJ
Tak? Tak.
Pep Guardiola, dobry wieczór.
Pan Mourinho mówił o mnie Pep, więc zrobię podobnie.
Będę nazywał go José.
Nie wiem, która kamera należy do niego,
zapewne wszystkie.
Jutro o 20.45 nasze drużyny zmierzą się na boisku,
ale poza boiskiem José już wygrał.
Wygrywał przez cały rok i pewnie będzie wygrywał zawsze.
Przyznaję mu Puchar Ligi za sukcesy na sali prasowej.
Tutaj to on jest pieprzonym mistrzem,
mądralą, z którym nie mam zamiaru iść w zawody.
Chcę, by pamiętał, że przez cztery lata pracowaliśmy razem.
Oglądaliśmy tę konferencję w hotelu.
Dał nam kolejny powód, by wyjść na murawę i dać z siebie 100%.
Kiedy wrócił do hotelu, urządziliśmy mu owację,
ale powiedział tylko: „Dość tego. Czas skupić się na meczu”.
Zaskoczył nas,
bo nigdy wcześniej nie zdarzyło się nic podobnego.
Ale granica została przekroczona.
Dokładnie takiego dopingu potrzebowaliśmy.
Clásicos to zawsze nerwówka, ale wtedy było jeszcze gorzej.
Umysł zatruwały mi wątpliwości i lęki.
Od ponad miesiąca wiedziałem, że muszę przejść operację,
ale nikomu o tym nie mówiłem.
W szatni nie ma sekretów.
Wszystko w końcu wychodzi na jaw.
Wyznałem prawdę tylko dwóm kolegom.
Kiedy idzie się do walki, wierząc w siebie,
wszystko jest łatwiejsze.
Ale słyszałem ten głos w głowie, który szeptał mi, że muszę uważać,
bo kolano może mi strzelić w każdej chwili.
W środku pływał mi kawał luźnej chrząstki.
Byle zderzenie z ich zawodnikiem
mogło mnie zwalić z nóg.
Bardzo się bałem.
SANTIAGO BERNABÉU 27 KWIETNIA 2011 R.
MECZ PÓŁFINAŁU LIGI MISTRZÓW REAL MADRYT KONTRA BARCA
Po tym meczu mieliśmy, albo wejść do historii,
albo zostać zapamiętani jako dobra drużyna, ale nie wielka.
Taka była stawka w półfinale przeciwko Madrytowi.
Choć wiedzieliśmy, że jesteśmy lepsi,
zawsze mieliśmy wątpliwości. Pamiętam, jak Pep powiedział:
„Jesteśmy lepszą drużyną
i doprowadzę was do finału”.
I tak się stało.
REAL MADRYT - BARCA 0:2
Dwa gole Messiego dały Barsie kluczową przewagę.
Grali w sposób bardzo zorganizowany,
nie było łatwo o okazje do strzałów.
Ale nagle Leo dopadł piłkę na środku boiska
i ruszył tym swoim slalomem.
To jego naturalna umiejętność. Dlatego jest najlepszy na świecie.
Tylko Messi to potrafi.
Ten gol był niesamowity.
Busi podstawił mu piłkę, a on okiwał trzech albo czterech obrońców
i wbił gola prawą nogą.
Jedna z najpiękniejszych bramek w historii piłki.
Tą asystą podałem mu gola na tacy.
Żartuję, ale...
wszyscy wiemy, że im dłużej Leo jest przy piłce,
tym lepiej dla nas.
Madryt miał piekielnie agresywną obronę
z Pepe na środku pola.
Grali na wynik bezbramkowy.
Mourinho zawsze twierdził,
że ta taktyka się sprawdzała aż do utraty Pepe.
Nigdy się nie dowiemy, czy Messi strzeliłby te bramki,
gdyby Pepe pozostał na boisku.
Czerwona kartka nie miała wpływu na wynik.
Messiego nie zatrzymasz.
To naturalny talent dany tylko garstce wybrańców.
Może za 20 albo 30 lat znów pojawi się ktoś taki,
ale dziś mamy Messiego.
Dokładnie rok później byłem świadkiem, jak Pierluigi Collina
podczas szkolenia sędziowskiego
użył incydentu z Pepe
do pokazania, jak będą interpretowane przepisy podczas Euro 2012.
Wyświetlił slajd i w tym momencie
reprezentacja Hiszpanii podzieliła się
na graczy Madrytu i Barcy, przekrzykujących się nawzajem
i spierających się, czy Pepe zasłużył na czerwoną kartkę.
Krzyknąłem do Colliny: „Kiepski przykład! Pokaż coś innego!”.
Niektórzy uważali, że Pepe nie powinien dostać tej kartki.
Że nawet go nie dotknął.
Nie do wiary!
Zasłużył na czerwoną kartkę.
Niech gadają, co chcą.
Kibice chcą, żeby ich drużyna grała ładnie.
Nie chcą drużyny, która wciąż fauluje
albo tylko się broni.
W końcu i tak zawsze wygrywa futbol.
Po drugim meczu na Camp Nou
zostaliśmy na murawie i świętowaliśmy przez jakieś 10-15 minut.
Przed nami był jeszcze finał Ligi Mistrzów,
ale z całym szacunkiem dla Manchesteru United
najtrudniejszym sprawdzianem tamtego roku było starcie z Madrytem.
DRUGI MECZ PÓŁFINAŁU
BARCA - REAL MADRYT 1:1 BARCA WYGRAŁA DWUMECZ 3:1
Zatem pokonali Madryt w półfinale Ligi Mistrzów.
Potem rozgromili Manchester w finale.
Natychmiastowa ulewa pochwał i komplementów
ze strony wielkich tego sportu na całym świecie
nie pozwalała wątpić,
że oglądamy kulminacyjną chwilę w dziejach europejskiej piłki.
Ale fakt, że Éric Abidal zagrał i wygrał ten finał
tuż po osobistym zwycięstwie z rakiem,
dodał dramat ludzki do tej wielkiej historii sportowej.
Tamtego dnia to nie puchar był najważniejszy.
Powinniśmy nieść wtedy Abiego.
To był prawdziwy triumf.
Abi był najważniejszą osobą w szatni,
wszyscy go podziwialiśmy.
Pamiętam, że parę dni po tym, jak dowiedzieliśmy się o jego chorobie,
Abi nas odwiedził.
I to on musiał pocieszać nas.
Kiedy grałem w Sevilli, umarł mój kolega z drużyny.
Pomyślałem, że nie mogę pozwolić, żeby to się powtórzyło.
Nie znowu, proszę.
Za pierwszym razem nie mogłem pomóc, ale teraz było inaczej.
Jeśli była szansa na uratowanie mu życia,
to pal sześć moją karierę.
Dani powiedział: „Słuchaj, Abi, mamy tę samą grupę krwi.
Oddam ci część mojej wątroby”.
Odtąd wszyscy patrzyli na niego inaczej.
To była prywatna rozmowa, to Abi powiedział o niej innym.
Nie wybaczyłbym sobie, gdyby umarł,
a ja nie próbowałbym mu pomóc.
Nie mogłem na to pozwolić.
Znaleźli inne rozwiązanie, ale nie żałuję, że mu to zaproponowałem.
Kilka dni po operacji
był już w szatni i ćwiczył na siłowni.
Chciał jak najszybciej wrócić do grupy.
Nie mieliśmy żadnych wątpliwości, że wyzdrowieje.
Sądził pan, że miał szansę zagrać na Wembley?
Wiedziałem, że nie mam nawet ułamka szansy.
Musieliśmy zagrać najsilniejszym składem,
a w nim nie mogło zabraknąć Puyola.
Chciałem zagrać.
Oczywiście, że tak, ale byłem w gorszym stanie niż Abidal.
A najważniejszą sprawą było zwycięstwo.
Szef zrobił coś, czego nigdy nie robił.
Ogłosił skład w szatni na Wembley
na godzinę przed rozpoczęciem meczu. W finale Ligi Mistrzów.
Robiłem w gacie z emocji.
Myślałem: „Szlag! Co się tutaj dzieje?”.
Nie byłem w szczytowej formie,
ale płonął we mnie ogień, który dodawał mi sił.
A na boisku myśli się już tylko: „Do boju!”.
Sytuacja Abidala była dla nas potężnym emocjonalnym dopingiem.
Znalazł w sobie siłę, z której nie zdawał sobie sprawy.
Zagrał równie dobrze jak zawsze.
Był wzorem dla nas wszystkich.
Wykazał się niezwykłą siłą i determinacją,
niezłomną wolą pokonania choroby.
Postanowiłem, że jeśli wygramy,
Abidal pierwszy podniesie puchar.
To naprawdę niezwykła chwila.
Miałem szczęście podnieść puchar dwa razy
i trudno mi opisać to uczucie.
To była decyzja Puyola.
Musiał być rozczarowany, że nie znalazł się w pierwszym składzie
i być może nie czuł się kluczowym członkiem drużyny,
a mimo to postanowił, że to Abidal powinien podnieść puchar.
Powiedział do mnie: „To musi być Abidal”,
a ja odparłem: „Racja jak cholera. To Abi powinien go podnieść”.
Bez wątpienia ta chwila...
była wspaniała dla nas wszystkich.
Cudownie było patrzeć, jak Abidal unosi puchar.
Stałem z Víctorem Valdésem blisko Abidala.
Patrzyłem, jak podnosi puchar po chorobie, którą przeszedł.
Do dziś przechodzą mnie ciarki.
Myślę, że była to chwila...
która pokazała naszą siłę.
Byliśmy czymś więcej niż kolegami z drużyny.
Mówi się, że Barca to więcej niż klub.
W tamtej chwili z pewnością była czymś więcej.
3. SZKOŁA BARCELOŃSKA
Nie da się zrozumieć historii tego klubu,
nie znając postaci Cruyffa.
Przede wszystkim jako jednego z najlepszych piłkarzy w historii.
Nie widziałem go w akcji,
ale mój tata opowiadał o nim niezwykłe rzeczy.
Często mawiał: „Messi, a potem Cruyff”.
Kiedy mieliśmy po 10-11 lat, Cruyff przeszedł do Barcy,
my strzygliśmy się tak jak on, biegaliśmy i chcieliśmy grać jak on.
Zainspirował rewolucję w latach 1973-1974.
4 MAJA 1988 R.
CRUYFF WRÓCIŁ JAKO TRENER
Pojawił się uzbrojony w reputację znakomitego piłkarza.
Wyznawał dość kontrowersyjną filozofię.
Wolał przegrywać po swojemu
niż wygrywać dzięki cudzym pomysłom.
Ten rodzaj charyzmy działał na zawodników.
Grałem z nim tutaj przez pięć lat. Kiedy przejęliśmy drużynę,
chcieliśmy grać inną piłkę.
To odbiło się echem na całym świecie.
Wszyscy grali w formacji 4-4-2.
My ustawialiśmy trzech obrońców,
czterech pomocników i trzech napastników.
Ludzie mówili: „Mają tylko trzech obrońców!”.
Formacja 3-4-3.
„To szaleństwo, przepuszczą masę goli!”
Ale Johan wolał wygrywać 6:5 niż 1:0.
Miałem szczęście, bo gdy miałem sześć czy siedem lat,
mogłem oglądać pierwszą Ligę Mistrzów UEFA.
Byliśmy dobrą drużyną,
graliśmy ładną piłkę, ale nie wygrywaliśmy nic ważnego.
Dopiero za Cruyffa to się zmieniło,
zaczęliśmy wygrywać ważne nagrody.
BARCA - SAMPDORIA 1:0
W 1992 r. na Wembley Barca z Cruyffem zdobyła Puchar Europy Mistrzów Klubowych
po raz pierwszy w historii klubu.
Cruyff był najbardziej wpływową osobą w całej historii FC Barcelony.
Nasz styl gry jest sprawą najważniejszą.
Dalej są zawodnicy.
Tym, co naprawdę wyróżnia ten klub, jest fakt,
że Barca gra wyjątkową piłkę.
Zaczęło się dawno temu, za czasów Cruyffa.
Od tamtej pory zawsze gramy w ten sam sposób.
Rozciągamy posiadanie
i podajemy w trójkątach,
zaczynamy pressing od razu po stracie piłki,
trzymając się blisko siebie, by szybko odzyskać piłkę i utrzymać ją.
Z czasem zdałem sobie sprawę,
że to za sprawą wpływu Cruyffa w wieku 21 lat
zupełnie naturalnie schodziłem z linii,
żeby grać przy polu karnym.
Uświadomiłem sobie, że my wszyscy: ja, Xavi, Iniesta,
dorastając, przyjmowaliśmy filozofię Johana.
Czuję się bardzo zaszczycony i dumny,
że to wciąż idzie w tę stronę,
a mój ojciec jest wspominany jako architekt.
To proces, który zaczął się jeszcze w latach 70. od Laureano Ruiza.
DYREKTOR DO SPRAW METODOLOGII W BARCY
Doświadczyłem tego jako zawodnik.
Gdy byłem szkoleniowcem, zaszła wielka zmiana,
kiedy trenerem został Johan Cruyff.
Odmienił naszą mentalność.
Przemienił nas w zwycięzców, nauczył pewności siebie,
nauczył grać kreatywnie i dobrze się przy tym bawić.
Trzeciego zwrotu dokonał Pep:
wyniósł drużynę na wyższy poziom.
Przybycie Cruyffa było przełomem, bo forsował swoje pomysły.
BYŁY TRENER MŁODZIKÓW
Na jego korzyść działał fakt, że zawodnicy
rozumieli ten styl, bo pracowali ze mną.
To ja wynalazłem rondo.
Najlepsze rondo jest w układzie czterech na dwóch.
Gra się na jeden kontakt, nieustannie szukając sobie miejsca.
Celem jest utrzymanie piłki.
Zawodnik może podać do prawej,
do lewej albo po przekątnej,
co nazywam podaniem ulicą.
W meczu przekłada się to
na podanie prostopadłe albo przez obronę.
Jest to więc ważne ćwiczenie taktyczne.
Barcelona zawsze ćwiczy w tłoku.
Jeśli nie trzyma się piłki przy nodze, to się ją traci.
To dlatego, kiedy wypuści się chłopaków na boisko,
wciąż grają tak, jakby było im ciasno.
Gdy wciąż podajesz, ten, który cię kryje, nie może cię złapać.
Zanim cię dopadnie, jest już za późno.
Tak się przejmuje kontrolę.
Piłki wylatują ze wszystkich stron.
Światło pokazuje kierunek podania.
Jeśli więc światło zapali się tam, muszę zająć dobrą pozycję.
Lewa stopa – kontrola, prawa – podanie. Jak najmniej dotknięć.
Taka jest rola pomocnika.
Przeciwnicy cisną.
Trzymam głowę w górze i szukam rozwiązania.
Nauczyłem się tego, gdy miałem 11-12 lat
od moich wspaniałych trenerów w Barsie, takich jak Joan Vilà i Albert Benaiges.
Mój syn gra w młodzikach
i jako rodzic widzę wyraźnie,
jak świetnie szkoli ten klub.
Liczy się nie tylko sprawność w grze i sukcesy.
Chodzi o postawę, zachowanie, o bycie zawodnikiem Barcy
i szacunek do tego, co to oznacza.
Przyjmowanie poukładanych, dobrze wychowanych dzieciaków...
BYŁY DYREKTOR AKADEMII BARCY
...bardzo ułatwia sprawę.
Tylko spójrzcie na tę drużynę.
To wyjątkowi ludzie.
Mieliśmy szczęście szkolić pokolenie graczy z La Masii,
takich jak Xavi, Iniesta, Piqué, Puyol, Valdés, Pedro, Leo i Busquets.
Wszyscy osiągnęli wielki sukces w pierwszej drużynie.
Pokażcie mi drużynę, może poza Ajaxem, która zdominowała światową piłkę,
mając w składzie tylu młodych świeżo po szkółce piłkarskiej.
Nie bez przyczyny barcelońskie młodziki
adaptują się do gry w drużynie znacznie lepiej niż inni.
To nie przypadek.
To nie tak, że pracują na specjalnych maszynach,
jakich nie ma żaden inny klub.
Chodzi o wpojone im wartości.
Piłkarskie wartości.
Gdzie jest sens piłki nożnej?
W wynikach czy w tym, jak ją gramy?
Chodzi o grę.
Jeśli grasz dobrze, wyniki przyjdą same.
Przyszliśmy, by grać w piłkę.
Ludzie zauważyli, że jesteśmy inni, że mamy talent.
Dano nam szansę wykazania się w juniorach
i w końcu w pierwszej drużynie.
Tu futbol rozumie się inaczej,
co daje większą szansę na sukces.
Kiedy dołączyłem do Barcelony,
dziennikarze pytali,
który gracz najbardziej mnie zaskoczył.
Odpowiadałem, że Andrés Iniesta,
co ich dziwiło,
bo spodziewali się, że powiem Messi albo Ronaldinho.
Ale dla Andrésa najtrudniejsze rzeczy są jak bułka z masłem.
Jego i Xaviego...
chcę mieć w swojej drużynie aż do ich emerytury.
Styl Barcy jest zupełnie unikatowy.
W Barsie gra się bardzo specyficzny futbol.
Nie można po prostu odkopać piłki do kolegi.
Obrońca panuje nad piłką, kiwa przeciwników i bezbłędnie podaje.
To nie jest łatwe.
W Premier League albo w Realu wybija się piłkę ze strefy zagrożenia.
Większość klubów nie ma z tym problemu.
U nas to nie wystarczy. Trzeba robić o wiele więcej.
To wyjątkowa filozofia gry.
Właśnie dlatego nowym graczom jest tak trudno
przystosować się do naszego stylu.
Może wydaje się to łatwe, ale to coś, co ćwiczymy od lat.
Większość z nas gra w ten sposób od małego.
Grać dla Barcy wcale nie jest łatwo.
Wszyscy ci gracze, którzy są tutaj od lat,
przechodzą przez młodzików, wchodzą do pierwszej drużyny
i grają, jakby byli w niej od zawsze.
Tym z zewnątrz jest trudniej,
bo pewnych elementów gry
trzeba uczyć się od nowa.
Widziałem zawodników...
Mógłbym podać kilka nazwisk, ale mi nie wolno.
Mówię o piłkarzach światowej klasy, wspaniałych sportowcach,
którzy kompletnie się gubili.
Wpadali w histerię.
Styl gry był dla mnie czymś zupełnie nowym.
Trwanie na linii na wypadek, gdyby trzeba było zwolnić Andrésa,
wybieganie na skrzydle
ze świadomością, że w ośmiu wypadkach na dziesięć
i tak nie dotknę piłki.
Ale dopóki nie wybiegnę, Andrés nie dostanie piłki.
Gdy Abidal dostawał piłkę i ruszał z nią naprzód,
musiałem wybiec po piłkę po linii.
Za każdym razem. To był zwód.
Teraz piłkę dostaje Andrés i Sam robi wypad dla niego.
Andrés może teraz podać do niego
albo do mnie, gdy cofam się ze spalonej pozycji.
A jeśli nie, może przedzierać się dryblingiem.
Jeden gość się cofa, drugi robi wypad,
a trzeci biegnie na ciebie z piłką.
Zanim się zorientujesz, co się święci,
wpadasz w tarapaty.
Niektórzy w końcu załapali, jak Henry i Abidal.
Na początku mieli kłopoty.
Ale inni utalentowani piłkarze po prostu nie dali rady.
Nie wykorzystałem szansy.
Byłem pełen zapału. Bardzo chciałem grać
i czasem...
dawałem się ponieść tej żądzy pokazania, co potrafię.
I czasem działało to na moją niekorzyść.
Grać z Barceloną jest ciężko, zwłaszcza na środkowej obronie.
Człowiek popełni błąd czy dwa, kibice wsiadają mu na kark
i napięcie rośnie.
Zdolności Czyhrynskiego były idealne dla Barcy.
Udobruchać tłum nie jest łatwo, zwłaszcza w Barcelonie.
To chyba Xavi powiedział: „To wyjątkowe miejsce.
Gram tu od lat, ale wierzcie mi,
gdybym zagrał gorzej w meczu lub dwóch,
ci ludzie mogliby mnie zniszczyć”.
Wziąłem to za żart, ale potem się przekonałem,
że to prawda.
Ja jestem stąd, ale też musiałem znosić
duże nieprzyjemności.
W 2003 r. byłem „rakiem Barcy”.
W 2014 r. byłem „stary i do niczego”.
To istny rollercoaster.
Barca to najtrudniejszy klub na świecie.
Bez wątpliwości.
Ci, którzy przyszli z zewnątrz, czują się dwa razy gorzej.
Różniliśmy się. Musiałem nauczyć się nowego języka piłki,
jak tworzyć przestrzeń, jak bronić,
jak robić wszystkie te rzeczy, które oni mieli opanowane.
Kiedyś graliśmy z Osasuną,
która nie miała dobrej obrony w tym rejonie.
Zawodnik w tym miejscu nie radził sobie dobrze.
Tamtego dnia grał Czyhrynski, bo miał świetną lewą nogę.
Potrafił kopać obiema,
ale lewą miał wybitną.
Mieliśmy zawsze rozgrywać przez środkowego obrońcę,
który miał podawać na drugą stronę do Xaviego.
Gdy ruszaliśmy naprzód, Xavi czekał w tym miejscu.
To był nasz wylot.
Ale wtedy wyjątkowo
Czyhrynski dwa razy zagrał długą piłkę do Zlatana.
I słusznie.
Zlatan prawie wyszedł sam na bramkarza.
Pep zdjął go z boiska.
Za nieuszanowanie planu gry.
Taki wymyślił sposób na tamtą drużynę i tak mieliśmy grać.
Słowniki Guardioli i mojego ojca są podobne. Budowanie gry od tyłu,
posiadanie,
szybkość piłki ważniejsza od szybkości nóg,
granie atrakcyjnego futbolu, żeby zadowolić kibiców.
Podobieństw jest wiele.
Kto gra dla Barcelony, zwłaszcza po przyjściu Guardioli,
musi nauczyć się, jak grać szkołą barcelońską.
Gra cała jedenastka. Nie tylko napastnicy lub pomocnicy.
Jedenastu graczy musi współdziałać, żeby stworzyć okazję.
Optymalne zagranie to dobre podanie do napastnika,
żeby wyszedł sam na bramkarza.
Ale długie podanie z końca boiska
bardzo trudno jest opanować,
napastnik ma małe szanse na wykonanie zadania.
Dlatego budujemy grę od tyłu aż do ataku.
Pep podejmował ryzyko w każdym miejscu boiska.
Jako nasz trener wprowadził dwie wspaniałe innowacje.
Pierwszą był pressing po stracie piłki,
drugą rozgrywanie od tyłu.
Pamiętam moją pierwszą rozmowę z Guardiolą w roli trenera.
Siedziałem w jego gabinecie na Camp Nou.
Miał tablicę taktyczną, a na niej dwa małe magnesy
po obu stronach bramki tuż za polem karnym.
Spytał: „Wiesz, co to za gracze?”.
Odpowiedziałem, że nie wiem,
a on na to: „To twoi środkowi obrońcy”.
Nie miałem pojęcia, o czym mówi. Jakby mówił po chińsku.
Pep powiedział: „Kiedy dostaniesz piłkę, tam właśnie mają być”.
Pomyślałem, że chyba zwariował,
a on mówił dalej: „Podajesz do nich i stąd budujemy grę”.
Nadal uważałem, że oszalał,
ale sam jestem stuknięty, więc czułem, że nadajemy na tej samej fali.
Powiedziałem mu, że obrońcy musieliby być odważni
i bardzo pragnąć piłki.
Pep odpowiedział: „O to się nie martw.
Dopilnuję, żeby jej chcieli”.
I tak się zaczęło.
Zarówno Pep, jak i Tito poszli z tą koncepcją o krok dalej.
Mówili nam, że mamy się niczym nie przejmować,
bo jeśli popełnimy błąd,
oni biorą to na siebie.
Prosili tylko, żebyśmy rozgrywali piłki od końca,
bo tego wymagała filozofia gry, jaką wyznaje się w Barsie.
Pokazywał nam, w jaki sposób rozgrywać piłkę od tyłu.
Dzięki temu mieliśmy zdobywać bramki.
Ale co robić, jeśli zdarzy się błąd?
Wiedzieliśmy, że ryzyko jest duże,
ale Pep powtarzał: „Nie martwcie się.
Jeśli popełnicie błąd, grajcie dalej tak samo”.
TRZY MINUTY PÓŹNIEJ
10 GRUDNIA 2011 R. SANTIAGO BERNABÉU
BARCA STRACIŁA BRAMKĘ W 1. MINUCIE, ALE WYGRAŁA 3:1
Chodzi o coś więcej niż zwycięstwo.
Przekaz nie brzmi: „Wygrywaj za wszelką cenę”.
Zwycięstwo jest pochodną filozofii gry, a ta jest najważniejsza.
Człowiek wie, że robi coś dobrze, gdy ludzie przychodzą patrzeć, jak gra.
Nie jak wygrywa.
Barcelona to wyjątkowy styl,
to piękno gry.
Wraca się do domu i mówi: „Ale piękna była ta druga bramka.
A tak przy okazji, wygrali”.
4. STWORZENIE MESSIEGO
Dawno temu na drzwiach pokoju trenerów był napis:
„Jeśli chcesz grać w młodzikach i masz mniej niż 1,80 wzrostu,
wracaj do domu”.
Cruyff to zmienił, kiedy wrócił do Barcy jako trener.
Uważał, że ważny jest talent, a nie wzrost.
Zawodników ocenia się tylko na podstawie zdolności.
Wzrost nie ma znaczenia.
Spójrzcie na Jordiego Albę, Xaviego, Messiego i Iniestę.
Nawet jeden na drugim byliby przeciętnego wzrostu. Są malutcy.
Niscy gracze mają ogromną przewagę nad wysokimi.
Szybciej startują, zatrzymują się i zmieniają kierunek.
Najlepsi piłkarze są mali.
Messi dał nową nadzieję
całej rzeszy młodych marzycieli.
Nie szkodzi, że nie mam 1,80 cm.
Chodzi o coś więcej.
O inteligencję.
Mózg jest szybszy niż piłka.
Mózg rządzi.
Jeden z moich kolegów pracował w akademii młodzików,
kiedy Messi miał 14 czy 15 lat.
Często pytałem go, które z dzieciaków wydają mu się wyjątkowe,
które jego zdaniem dostaną się do pierwszej drużyny.
Raz powiedział: „Ten chłopak z Argentyny...
W życiu nie widziałem nikogo tak utalentowanego”.
Kiedy szesnastoletni Messi zaczął z nami trenować,
zauważyliśmy, że jest wyjątkowy.
1 MAJA 2005 R. BARCA - ALBACETE 2:0
W WIEKU 17 LAT MESSI ZDOBYŁ PIERWSZĄ BRAMKĘ DLA BARCY
Miałem rozbudowaną siatkę łowców talentów w Ameryce Południowej.
AGENT PIŁKARSKI
Jeden z nich powiedział mi o dzieciaku z Rosario.
Miał dopiero 12 lat, ale był inny niż wszyscy. Wybitny.
Dziś kluby inwestują w młodych, ale wtedy nie było tak łatwo.
Na szczęście pomógł Charly Rexach i postanowiliśmy ściągnąć chłopaka.
Nikt nie chciał ryzykować.
Nikt nie chciał wziąć odpowiedzialności za ściągnięcie do Barcelony
tak młodego chłopaka.
Pomógł mi Charly Rexach.
Przyszedł zobaczyć, jak gram, i powiedział, że chcą mnie w Barsie.
Podpisałem kontrakt dzięki niemu i trenerom, którzy mnie ściągnęli.
Choć byli i tacy, którzy mnie nie chcieli.
Ale głównie sprawił to Charly.
To dla mnie zaszczyt, że mogłem go sprowadzić do klubu.
Mój udział w tym przedsięwzięciu polegał na tym,
że nękałem zarząd tak długo, aż się zgodzili.
Ich pierwszą reakcją na propozycję,
żebyśmy wzięli do siebie dwunastoletniego chłopaka, było:
„Pogadamy za osiem lat”.
Ale uparłem się: „Nie, weźmy go.
Jest bardzo dobry, a pewnego dnia będzie rewelacyjny”.
To był mój sukces. Nalegałem na to,
bo już wtedy widać było wyraźnie, że Messi jest nie z tej planety.
Powiedziałem Rexachowi, że potrzebuję czegoś na piśmie,
bo rodzice chłopaka tkwią tu miesiąc,
uspokajam ich, ale wciąż nie ma oficjalnej zgody.
Siedzieliśmy w klubie tenisowym Pompeia na Montjuic.
Na stole leżały serwetki, więc Rexach wziął jedną i nabazgrał:
„Ja, Carles Rexach, doradca, potwierdzam, że Leo Messi
posiada kwalifikacje do gry w FC Barcelonie”.
Podpisał się, potem ja.
Trzymamy tę serwetkę w bankowym sejfie, bo jest bardzo delikatna.
Podpisując tę serwetkę, chciałem pokazać rodzinie Messich,
że zależy mi na przyjęciu Leo do Barcelony.
Uważam, że Barcelona i Messi byli sobie pisani.
Tak musiało być.
Leo trafił do najlepszego klubu, do jakiego mógł trafić.
Na początku było mi trudno.
Byłem młody i wszystko było nowe.
Zostawiłem rodzinę, przyjaciół i mój kraj.
Było mi ciężko, ale w końcu się zadomowiłem.
Przeczuwaliśmy, że to będzie fenomen,
ale dowodu dostarczył Puchar Gampera.
Był to pierwszy wieczór,
jakich później miało nadejść bez liku,
kiedy 99 tysięcy widzów na Camp Nou miało szczęście
zobaczyć widowisko bardziej ekscytujące i krzepiące
niż cokolwiek, co widzieli do tamtej pory.
Byłem tam wtedy i efekt był piorunujący.
To był wyjątkowy dzień.
Cieszyłem się każdą jego minutą.
Graliśmy o puchar Gampera
i byłem w pierwszym składzie.
To był dla mnie ważny moment, bo po tamtym meczu
wszystko się zmieniło.
To wtedy się zaczęło.
Pamiętam, jak przed meczem powiedziałem do Patricka Vieiry,
żeby uważał, bo walczy przeciwko dzieciakowi,
który zmieni historię.
Kiedyś będzie tak, jakby każdy zawodnik, który grał przed nim, nawet ja,
grał w zupełnie inną piłkę.
Niesamowicie było patrzeć,
jak chłopak kiwa takich mistrzów jak Vieira z Juventusu.
Ogrywał wielkich i silnych zawodników.
Robił z nimi, co chciał.
Capello od razu spytał, czy nie mógłby go od nas wypożyczyć.
A Capello nie jest głupi.
Na początku nic o nim nie wiedziałem,
tylko tyle, że będzie grał.
Zobaczyłem, że jest bardzo młody,
ale kiedy zaczął się mecz, zaczął wyprawiać niesamowite rzeczy.
Szkoleniowcem Barcelony był wówczas Rijkaard.
To był Puchar Gampera, mecz towarzyski.
Sędzia nie był zbyt surowy, mogliśmy sobie chodzić.
Podszedłem do Rijkaarda
i spytałem, czy wypożyczy mi Messiego.
Wtedy nie można było mieć w drużynie tak wielu cudzoziemców.
Powiedziałem: „Masz już trzech obcokrajowców,
nie macie dla niego miejsca”.
Ale Rijkaard odparł, że już pracują nad rozwiązaniem
i że Messi wkrótce wejdzie do podstawowego składu.
Po prostu...
Nie wiem, jak to opisać.
Było oczywiste, że ten gość będzie najlepszym piłkarzem na świecie.
Nikt nie miał co do tego wątpliwości.
10 MARCA 2007 R. BARCA - REAL MADRYT 3:3
PIERWSZY HAT TRICK MESSIEGO DLA BARCELONY
Wiedziałem, że jest świetnym strzelcem,
całe szczęście, że Guardiola postawił go na fałszywą dziewiątkę.
Dzięki temu wraz z Eto i resztą napastników
miał więcej swobody w ataku.
Ta zmiana taktyczna zadziałała na jego korzyść.
Trudno powiedzieć, który z jego goli był najlepszy.
Przychodzi mi do głowy ten z meczu z Getafe.
Gdy spojrzy się, co wyprawiał codziennie,
nie da się wybrać jednej bramki.
Był jak Maradona w meczu z Anglią.
W tamtej chwili przyszło mi do głowy,
że jestem świadkiem czegoś niezwykłego.
To być może jeden z najlepszych goli,
ale jeśli obejrzeć nagrania z jego bramek,
okaże się, że strzelił takich z 50. Jest wyjątkowy.
Jednym z moich ulubionych jest gol, który strzelił Arsenałowi.
To było jak trik na playstation.
W ostatniej chwili przerzucił piłkę nad Almunią i strzelił.
Uwielbiam to opanowanie.
Każdy inny od razu waliłby w bramkę.
On miał dość zimnej krwi,
by najpierw podbić piłkę i zakończyć strzałem.
Najładniejszą bramkę strzelił Máladze u siebie.
To, co wtedy zrobił, nawet nie ma sensu.
Ukośne podanie, przyjął na klatkę.
Ruszył pełną parą...
Minął pierwszego obrońcę, drugi był tuż za nim.
Gdyby zrobił jeszcze krok, tamten gracz wybiłby piłkę.
Jeśli zawróciło się piłkę lewą stopą,
jak w tym samym kroku cofnąć tę samą nogę,
by musnąć piłkę jeszcze raz,
żeby przeciwnik jej nie dosięgnął?
Potem potknął się,
ale zrobił jeszcze krok i strzelił prosto w okienko.
To nie jest normalne.
Mimo tego, że jest Messim, na treningach chce wygrywać.
Irytuje się, jeśli nie dostanie piłki,
wścieka się, kiedy jest faulowany.
To wiele mówi o mistrzu takim jak on.
Na treningu, jeśli szef nie odgwizdał faulu,
podchodził i pytał: „Czyli to nie był faul? W porządku”.
Potem brał piłkę, omijał wszystkich, strzelał.
Wtedy ktoś inny brał piłkę,
a on leciał za nim, zabierał piłkę i znowu strzelał.
I tak w kółko, dopóki się nie uspokoił.
A wtedy było już 3:1.
Jest graczem innym niż wszyscy.
Jest szalenie utalentowany, świetnie zarabia,
ale kiedy pozna się go osobiście, nie robi wrażenia gwiazdora.
Znam go od 10, może 12 lat. Nie jest najbardziej kontaktowy...
BYŁY KITMAN BARCY
...ale to normalny, skromny facet.
Jest bardzo cichy,
ale kiedy zaczyna przemawiać nogami, skromność znika.
To typ zwycięzcy.
Musi zawsze być najlepszy na boisku
i właśnie dlatego jest najlepszym zawodnikiem w historii.
Miałem szczęście grać przeciwko Pelému i Cruyffowi.
Widziałem Maradonę w akcji. Wszyscy oni bardzo zmienili ten sport.
Ale dziś nie ma nikogo takiego jak Messi.
Robi rzeczy, o jakich inni gracze nie śmią nawet marzyć.
Dokonuje rzeczy niemożliwych.
Porusza się z inną szybkością niż cała reszta.
Piłkę ma przyklejoną do stopy. Pokazuje ci ją,
ale kiedy po nią sięgasz, okazuje się, że jest już za późno.
Niełatwo jest ubrać w słowa to, co robi Leo,
bo on jest z innej planety.
W każdym meczu czekam i patrzę, co zrobi,
bo to zawodnik, który zawsze wygrywa.
Kiedy przejmuje piłkę, wiadomo, że coś się wydarzy.
Potrafi zacząć, a potem wykończyć akcję.
Normalnie gracze robią jedno albo drugie,
ale on jest inny.
Jest lepszy od każdego w grze prawą stopą, lewą i głową.
Jest lepszy w obronie i ataku.
Jest szybszy,
lepiej drybluje i lepiej podaje.
A na bramce?
Na bramce go nie postawiliśmy, ale uważajcie, jeśli spróbuje i tego!
5. LOKALNY BOHATER
Wpływ i znaczenie Cruyffa jako zawodnika,
a potem trenera dream teamu Barcelony są ogromne.
Ale przywiązaniu, jakie żywił do niego Joan Laporta,
zawdzięczamy to,
że objąwszy prezydenturę,
zainaugurował nową złotą erę,
gdy powierzył nawigację Cruyffowi, czyli postawił na jego filozofię
i ściągnął właściwych ludzi, żeby ją wdrożyli.
W ten sposób ten świetny zawodnik, genialny taktyk
i wspaniały nauczyciel
został najważniejszym człowiekiem
w historii zawodowego futbolu.
Wkład Cruyffa miał kluczowe znaczenie.
BYŁY WICEPREZYDENT BARCY
To nie tak, że przychodził codziennie do biura,
ale był dla nas źródłem pomysłów i wsparcia.
Doradzał nam we wszystkich sprawach dotyczących piłki.
Johan stworzył i rozwinął specyficzny styl gry,
a Rijkaard dołożył własną osobowość, pomysły i doświadczenie.
23 CZERWCA 2003 R. RIJKAARD TRENEREM BARCY
Ludzie pamiętają Pepa,
bo wprowadził klub w erę wielkich sukcesów.
Ale ja nigdy nie zapomnę czasów Franka.
To także było kilka bardzo udanych lat.
W czasach Los Galácticos Madryt wygrywał wszystko.
Nie wierzyliśmy, że możemy ich pokonać.
Ale Rijkaard położył temu kres,
co mnie osobiście napełniło ogromną dumą.
19 LISTOPADA 2005 R. REAL MADRYT - BARCA 0:3
Barca była już wtedy wielką marką,
ale w gablocie stał tylko jeden puchar Ligi Mistrzów.
STADE DE FRANCE 17 MAJA 2006 R.
FINAŁ LIGI MISTRZÓW BARCA KONTRA ARSENAL
Myślę, że nie zasłużyliśmy na porażkę.
Barca odrobiła początkową stratę bramki, żeby zdobyć swój drugi Puchar Europy.
Po narodzinach moich dzieci to najpiękniejszy wieczór mojego życia.
Poważnie myślałem, że to będzie mój ostatni mecz w Barsie,
bo miałem za sobą ciężki rok.
Dzięki Frankowi tamtego dnia wyszedłem na boisko.
Był dla mnie jak ojciec.
I w końcu unieśliśmy ten puchar razem.
Po wygranej w Paryżu, tej magicznej chwili,
punkcie zwrotnym dla klubu, następny sezon nie był już tak dobry.
Wiodący gracze nie prowadzili drużyny tak, jak powinni.
Odnieśliśmy wiele sukcesów wcześnie, być może zbyt wcześnie.
Powoli, acz nieubłaganie dryfowaliśmy w złą stronę.
W moim drugim sezonie w klubie trenerem nadal był Rijkaard.
Był to chyba najgorszy sezon w najnowszej historii Barcelony.
Skończyliśmy jako trzeci.
Zaczęliśmy się cofać po wygranej w Paryżu
i zdobyciu pucharu.
Przestaliśmy walczyć. Straciliśmy nasz ogień, głód zwycięstwa.
Czuło się, że przemija pewna epoka.
Ludzie chcieli zmian.
Ja byłem jednym z tych, których wyrzucenia się domagano.
To było bardzo trudne.
W mojej karierze dostałem dwie czerwone kartki:
raz przez pomyłkę sędziego, drugi raz na Bernabéu.
7 MAJA 2008 R. REAL MADRYT - BARCA 4:1
OSTATNI CLÁSICO RIJKAARDA
Czułem gniew i bezradność,
bo robili z nami, co chcieli.
Co tam 4:1, mogliśmy przegrać nawet 7:1.
To był jeden z najgorszych wieczorów w mojej karierze.
W karierze Puyola i całej reszty też.
To było stanowczo za mało jak na oczekiwania ludzi,
jak na standardy klubu,
za mało jak na naszych zawodników.
Coś musiało się zmienić.
W 2008 roku głównymi kandydatami na miejsce Rijkaarda
byli Pep Guardiola i José Mourinho.
W tej historii Mourinho wygląda na czarny charakter,
ale w 2008 roku był doskonałym kandydatem
do zastąpienia skończonego Franka Rijkaarda.
Wygrywał.
Wydawał się bezpieczniejszym wyborem, bo miał markę.
Niedawno trenował Chelsea i tak dalej. No i był na rynku.
To był żmudny proces, wielu członków zarządu
chciało Mourinho.
Argumentowali, że potrzebujemy trenera, który szybko przyniesie wyniki.
Ponieważ czterech albo pięciu dyrektorów nalegało na Mourinho,
wiceprezydent zorganizował spotkanie z nim.
W tamtym czasie grał w układzie 4-3-3.
Przygotował prezentację
z pozycjami graczy i typowymi zagraniami.
Jestem pewien, że mógłby wygrywać.
MOURINHO PRACOWAŁ DLA BARCY W LATACH 1996-2000
Mourinho bardzo nam pomógł, kiedy byliśmy młodzi.
Van Gaal często posyłał go do trenowania Barcy B.
Kiedy grałem w juniorach, miał z nami zajęcia raz w tygodniu.
Uczył tego samego stylu: szkoły barcelońskiej.
Rondo, posiadanie, prowadzenie, gra pozycyjna...
Wszystko to ćwiczyliśmy z Mourinho.
To zrozumiałe, że Mourinho uważał,
że to on powinien uczynić Barcelonę najlepszą drużyną świata,
ale w 2008 roku był już całkiem innym człowiekiem.
Przedkładał siłę, wzrost i atletyczność ponad technikę.
Kiedy przeszedł do Chelsea,
jego styl gry zmienił się.
To była zupełnie inna piłka od tej, którą gramy w Barcelonie.
Chcieliśmy dochować wierności filozofii Cruyffa.
Prezydent Laporta przyjaźnił się z Cruyffem
i ufał mu bezgranicznie.
Johan powiedział, że właściwy człowiek trenuje u niego młodzików.
Wystarczyło go awansować.
Bardzo wielu piłkarzy
regularnie odwiedzało mojego ojca.
Uwielbiał to.
Pep też lubił go odwiedzać i wiem, że spotykali się często.
Kiedy mój ojciec wystąpił z szalonym pomysłem,
że trener trzeciej dywizji Barcy B
powinien objąć prowadzenie pierwszej drużyny,
to był skok na głęboką wodę.
Spytałem ich, czy sądzą, że Pep jest gotowy.
Przytaknęli Txiki Begiristain i Johan, który często się z nim widywał.
Agent Mourinho zadzwonił do mnie i spytał,
czy zamierzamy go przyjąć,
bo jeśli tak, to musimy to obgadać.
Odpowiedziałem: „Nie, Jorge, wybraliśmy Pepa Guardiolę”.
Powiedziałem Pepowi, że będzie trenował drużynę,
jeśli sezon skończy się źle.
Jedliśmy lunch, a Pep odpowiedział mi:
„Jeśli mnie zatrudnisz, wygram dla ciebie wszystko”.
Serio tak powiedział.
5 CZERWCA 2008 R. GUARDIOLA TRENEREM BARCY
Kiedy usłyszałem, że Guardiola będzie nas trenował,
byłem pewien, że wszystko pójdzie jak z płatka.
Wprawdzie nie trenował mnie, ale graliśmy razem
i wiedziałem, jakim jest perfekcjonistą.
Bardzo się wtedy ucieszyłem.
Z powodu Euro 2008 powołanie Guardioli
nie budziło wielkiego zainteresowania hiszpańskich mediów.
Aż do dnia jego prezentacji.
Oto zasiadł za stołem młody i przystojny
powracający lokalny bohater i mówi:
„Wszystko zmieniamy. Ronaldinho i Deco – wypadają,
Eto'o – wypada albo zostaje jako napastnik trzeciego wyboru.
Teraz ja tu rządzę”.
Wyobraźcie sobie, co poczuł Samuel, kiedy to usłyszał.
To było jak wybuch.
Biorąc pod uwagę, jak grałem
i co zrobiłem dla klubu,
byłoby miło ze strony Pepa, gdyby zadzwonił do mnie z tą nowiną.
Z ludźmi trzeba być szczerym.
To był szok dowiedzieć się w taki sposób.
Jest najlepszym taktykiem na świecie. Zawsze to powtarzałem.
Rozumie tę grę lepiej niż inni.
Ale ja jestem lepszy,
bo jestem szczery wobec ludzi.
Samuel poważnie traktował treningi. Trenował z wielkim zapałem.
Był lubiany przez trenerów, ale był przy tym bezkompromisowy
i często sprawiał problemy.
Pamiętam, jak Rijkaard mówił mi, że musimy pozbyć się Eto'o,
bo wytarmosił jednego z asystentów
za odgwizdanie spalonego.
Ale tę pasję można też wykorzystać.
Przed obozem treningowym w St. Andrews
wszyscy byliśmy ciekawi.
Sprzedaliśmy Deco i Ronaldinho,
ale zależało mi, by Eto'o został,
i obiecałem mu, że spróbuję go zatrzymać.
Spisał się wtedy na medal.
Pracował ciężej i biegał więcej niż ktokolwiek inny.
Strzelił najwięcej goli w spotkaniach przedsezonowych.
W końcu kapitanowie poszli do Pepa...
Mam nadzieję, że Pep się na mnie nie obrazi.
Poszli do niego i powiedzieli, że Eto'o bardzo się przyda w sezonie.
Facet, którego chcieli wyrzucić, ocalił im skórę.
Dziś wszyscy gadają o Messim,
ale tym, kto wtedy przeważał szalę w drużynie,
nie był Ronaldinho, tylko Eto'o.
Kiedy robiło się ciężko, to ja ratowałem sytuację.
Drużyna mogła grać bez trenera.
Rolą Guardioli było przywrócenie żądzy zwycięstwa.
Osiągnął to swoimi przemowami do drużyny.
LIPIEC 2008 R., OBÓZ TRENINGOWY ST. ANDREWS, SZKOCJA
Po jego pierwszym spotkaniu z drużyną w St. Andrews...
BYŁY FIZJOTERAPEUTA
...wiedziałem, że szykuje się coś dużego.
Nigdy nie słyszałem, by ktoś tak przemawiał do graczy.
W tamtym momencie wszyscy poczuli, że będzie dobrze.
Pep dużo rozmawiał z graczami.
Chyba jego najsłynniejszą przemową była ta, w której powiedział:
„Możecie spaprać karnego albo podanie,
jesteście tylko ludźmi.
Ale nie wybaczę wam, jeśli nie dacie z siebie wszystkiego”.
Niewiele osób potrafi komunikować się tak dobrze jak on.
Sprawia, że zawodnicy wierzą w to, co robią.
Potrafi przekonać ich, że to ma sens.
Od samego początku
wierzyliśmy, że nadchodzi zmiana
i że osiągniemy wielkie rzeczy.
Jego mowy były właśnie tym, czego potrzebowałem.
Przemawiał z wielką pasją.
Kocham wyzwania.
Uwielbiam pracować nad czymś naprawdę ważnym.
Kiedy powiedzieli mi, że w drużynie szykuje się zmiana,
że przychodzi nowy trener, że będą nowi zawodnicy,
postanowiłem, że też muszę tam być.
Dołączyłem na treningu przedsezonowym. Musiałem pogadać z Guardiolą.
Powiedziałem mu, że mam oferty od innych drużyn.
Przekonał mnie w 10 sekund.
Powiedział, że ma w głowie trzy lub cztery układy
i że żaden nie wypali beze mnie.
Powiedziałem bratu, agentowi i w ogóle wszystkim,
żeby odrzucili inne oferty.
To był naprawdę dobry początek, w drużynie była świeżość i zapał.
Ciężko pracowaliśmy.
Ale sam sezon nie zaczął się dobrze.
31 SIERPNIA 2008 R. NUMANCIA - BARCA 1:0
PRZEGRANA BARCY W LIGOWYM DEBIUCIE
Oglądałem ten mecz z ojcem, w domu.
Przegrali z Numancią.
Oczywiście wszyscy zaczęli narzekać.
Ojciec powiedział: „To jeden z najlepszych meczów od lat”.
Odparłem: „Daj spokój, to nie był dobry mecz”.
Większość z nas uznała, że nie wygląda to dobrze.
Ale mój ojciec nie patrzył na efekt 90 minut gry,
tylko na efekt wieloletniego procesu.
24 WRZEŚNIA 2008 R. BARCA - REAL BETIS 3:2
PIERWSZA WYGRANA W LIDZE
To była wielka chwila dla mnie
i prawdopodobnie jeszcze większa dla drużyny i klubu.
Potrzebowaliśmy tego zwycięstwa.
Gdybyśmy zremisowali,
wszędzie zaczęłyby fruwać znaki zapytania.
Ale coś kliknęło i wygraliśmy.
Już nic nie mogło nas zatrzymać.
Guardiola wiele nas nauczył i wyjaśniał, dlaczego postępuje tak, a nie inaczej.
Wielu z nas rozumiało przyczyny,
bo graliśmy w Barsie od lat,
ale chłopaki z innych klubów zauważyli dużą różnicę,
kiedy pałeczkę przejął Guardiola.
Kompletnie odmienił moją perspektywę.
Pokazał mi zupełnie nowy sposób postrzegania piłki,
grania w nią i myślenia o niej.
Zawsze kojarzyło mi się to z taktyką drużyny koszykówki.
Przejmują piłkę i zaczynają sygnalizować sobie nawzajem
sposób rozgrywki.
Tu było trochę podobnie.
To było fantastyczne.
Nie pozwalano mi zagrywać długich piłek,
od pierwszej minuty byłem zaangażowany w taktykę.
Musiałem się stale koncentrować,
przez co mecze mijały mi w mgnieniu oka.
To było wspaniałe, bo przywykłem do bardziej bezpośredniego stylu gry.
Wcześniej często mecze wydawały mi się koszmarnie nudne.
Byłem w swoim żywiole, bo Guardiola i ja mamy takie samo podejście.
Myślałem: „Musimy podawać”, potem Guardiola mówił dokładnie to samo.
Ale moja filozofia nie jest taka jak Abidala, Henry'ego,
Hleba czy Yaya Tourégo.
Wydawało im się, że grają dobrze, i w innych klubach tak było,
ale nie w Barsie, bo tu gramy w całkiem inną piłkę.
Zaraz, dajcie mi chwilę, bym mógł to ogarnąć.
Muszę schować dumę do kieszeni.
W drużynie grało wielu chłopaków, którzy w swoich krajach byli królami,
a teraz musieli się podporządkować:
„Stój tutaj, zrób wypad dla niego”.
„Jak to dla niego? Ja też umiem grać w piłkę”.
Pep miał inne metody.
Pilnował gry, wciąż interweniował.
Abidal i paru innych chłopaków powiedziało mi kiedyś:
„Ten facet wszystko zmienia!”.
Nie mam piętnastu lat.
Traktuj mnie z szacunkiem, a odpłacę ci tym samym.
Jeśli nie, dlaczego miałbym cię szanować?
Powiedziałem Pepowi: „Nie mów do mnie w ten sposób”.
Prezydentowi oznajmiłem, że jak tak dalej pójdzie, odejdę.
Abi przyszedł z Lyonu, gdzie gra się inaczej.
Spójrzcie na Abidala nowego w Barsie
i na Abidala trzy lata później.
Podbiega, przyjmuje na klatę, sprowadza piłkę do nogi, podaje.
Wcześniej od razu by ją wybił.
Nie zachowałby tak zimnej krwi.
Dla mnie Pep jest piłkarskim geniuszem.
Czasem za bardzo się wtrąca, chce kontrolować każdy szczegół.
Są tacy, którzy to akceptują,
ale i tacy, którzy myślą: „Wsadź sobie takie metody”.
Kiedy dołączyłem do Barcy, miałem 21 lat.
To zarazem szczęście i męka.
Każda minuta naszego życia była podporządkowana piłce.
Punkt dwunasta – do łóżka.
Odpowiednia dieta. Pep kontrolował nas w każdy możliwy sposób.
„Nie idźcie na mecz tenisa. Nie wystawiajcie się na słońce,
żadnego oglądania Formuły 1.
Mamy misję”.
Kontrolował, co jemy, co robimy. Wszystko.
Miał taką obsesję,
że czasem puszczały mi nerwy i wdawałem się z nim w sprzeczki.
Gerard jest moim dobrym przyjacielem,
ale moim zdaniem właśnie taki powinien być trener.
Na treningach musieliśmy dawać z siebie 100%.
Ale tak samo było w całej mojej karierze.
Właśnie tak powinno się grać w piłkę.
Z jednej strony był bardzo wymagający.
Wszyscy musieliśmy jeść lunch w ośrodku treningowym.
Ważył nas i mówił, co mamy jeść.
Kompletnie zmienił naszą dietę.
Ale z drugiej strony przed meczami dawał nam wolny wieczór.
Jako piłkarz zawsze uskarżał się na przesiadywanie w hotelach.
Na początku wydawało się to dziwne,
bo nie przywykliśmy do tego.
Ale dziś myślę, że była to jedna z jego najlepszych decyzji.
Pep miewał czasem takie przebłyski geniuszu...
Finał Ligi Mistrzów.
Byliśmy w hotelu, z nami rodziny, dzieci, żony.
Mój brat siedział u mnie do północy.
Razem z dziewczynami, kolegami, piliśmy kawę i relaksowaliśmy się.
W każdej innej drużynie byłoby:
„Nie rób tego ani tamtego, bo musisz być skoncentrowany”.
Mieliśmy szczęście, bo Pep przestał grać dopiero niedawno
i dobrze pamiętał, jak wygląda życie piłkarza.
Na każdy trening i mecz szliśmy z ochotą,
bo traktował nas dobrze i rozumiał nas.
Często powtarzam to moim przyjaciołom.
Kiedy sędzia odgwizdywał koniec,
patrzyłem zdumiony na zegar: „To już?”.
Nie chciałem, żeby mecz się skończył.
Zbyt dobrze się bawiłem.
Mieliśmy świetnego nauczyciela i byliśmy jak gąbki
chłonące wszystko, czego nas uczył.
Nie ma znaczenia, jak dobry jest nauczyciel,
jeśli uczniowie nie są w stanie pojąć jego przekazu.
My rozumieliśmy się doskonale.
Wygrywaliśmy wszystko, bo byliśmy najlepsi.
Ale mieliśmy też szczęście mistrzów.
Było kilka wspaniałych momentów,
np. kiedy zdobycie Pucharu Króla wisiało na włosku.
Jak wtedy, kiedy Pinto obronił karnego w meczu z Mallorcą.
4 MARCA 2009 R. PÓŁFINAŁ PUCHARU KRÓLA
MALLORCA - BARCA 1:1 BARCA WYGRAŁA DWUMECZ 3:1
Przegrywaliśmy 1:0
i na początku drugiej połowy dostaliśmy karnego.
Wyznaczyli Martína Cáceresa.
Pomyślałem, że spróbuję go trochę zdenerwować.
Zapytałem: „W którą stronę strzelisz?”.
Nie odpowiedział, więc pokazałem: „Skoczę tam”.
Poszczęściło mi się. Skoczyłem we właściwą stronę i obroniłem.
To nam dało potężnego kopa.
Potem sfaulowali Leo,
ich obrońca musiał zejść z boiska,
a Leo strzelił cudowną bramkę.
Gdybyśmy przegrali na Bernabéu,
porażka ścięłaby naszą przewagę punktową.
Ale wygraliśmy 6:2, co dało nam tytuł.
Byli cztery punkty za nami
i gdyby nas pokonali, ciężko byłoby nam wygrać ligę.
Ale zagraliśmy jeden z naszych najlepszych meczów.
SANTIAGO BERNABÉU 2 MAJA 2009 R.
LA LIGA, TYDZIEŃ 34. REAL MADRYT KONTRA BARCA
To był jeden z tych meczów,
który pewnie będę wspominał na łożu śmierci.
Puyol całujący kapitańską opaskę. Bramki Messiego,
Henry'ego i Piquégo.
Fantastycznie!
Musiałem zachowywać się godnie, ale... Co za uczucie!
KONIEC GRY
Trochę to dziwne, bo było to aż osiem lat temu,
a tę bramkę w telewizji oglądałem chyba ze sto razy.
Pamiętam ten obraz, ale nie potrafię odtworzyć, co czułem.
Oczywiście szaleliśmy z radości.
To był wspaniały mecz.
Ten wynik to był efekt naszej taktyki.
To wtedy zaczęła się jazda z fałszywą dziewiątką.
Pep zadzwonił do mnie w przeddzień meczu
i poprosił o spotkanie.
Chciał omówić moją nową pozycję.
Oglądał filmy z meczów z Tito
i chciał spróbować czegoś nowego.
Czerwone szklanki to gracze Barcy, reszta to Real.
Pep zmienił system,
kazał Henry'emu grać między prawego obrońcę a środkowego,
a Eto'o między środkowego a lewego.
Guardiola przeanalizował grę obrońców Realu
i zauważył, że nigdy nie wychodzą, by pressować numer dziewięć.
Dzięki tej taktyce mieliśmy przewagę na środku pola.
Kiedy Messi się cofał,
zawsze mieliśmy tam dodatkowego człowieka.
Pep zapowiedział, że utrzymamy przewagę liczebną przez cały mecz.
I miał rację.
Nigdy nie graliśmy w ten sposób,
więc Madryt nie był przygotowany na taką ewentualność.
Obrońcy nie wiedzieli, czy mają mnie kryć,
dzięki czemu miałem mnóstwo miejsca, gdy trzeba było się cofnąć.
A kiedy tylko obrońcy brali mnie w kleszcze,
Eto'o i Henry robili wypad.
Tak to wyglądało przy pierwszym golu Henry'ego.
To był wspaniały występ.
Tamtą bramkę z podania Leo
strzeliłem właśnie w ten sposób.
Tamci nie wiedzieli, co mają z nim zrobić.
Tymczasem ja wybiegłem z jednej strony, Sam z drugiej
i zadziałało.
Nie było to całkiem mechaniczne, musieliśmy improwizować.
Nie byliśmy robotami biegającymi od punktu A do punktu B.
Nie. Zawsze było miejsce na kreatywność.
Jakieś 60% naszej taktyki było wykute w kamieniu jeszcze przed meczem.
Pozostałe 40% zależało od naszej inwencji.
Odpadlibyśmy z Ligi Mistrzów, gdyby nie gol Iniesty.
I to strzelony w 92. minucie!
STAMFORD BRIDGE, 6 MAJA 2009 R.
DRUGI MECZ PÓŁFINAŁU LIGI MISTRZÓW
CHELSEA KONTRA BARCA
Siedziałem z kapitanem, Carlesem Puyolem, który był zawieszony.
I nagle gol dla Chelsea.
Puyol powiedział:
„Proszę się nie martwić, strzelimy na koniec. Na pewno”.
Padł na mnie blady strach: „O Boże, jak nic przegramy”.
Czas leciał, a nie miałem odwagi powiedzieć kapitanowi:
„Myliłeś się, szefie, nie będzie wyrównania”.
Wiedziałem, że jeśli tylko wytrzymamy,
a było ciężko, to jeszcze stworzymy ostatnią okazję.
I nagle z odsieczą przybył mały Andrés.
CHELSEA - BARCA 1:1
BARCA PRZESZŁA DO FINAŁU DZIĘKI ZASADZIE GOLI WYJAZDOWYCH
Wzruszam się, kiedy oglądam tę bramkę.
To był szalenie ważny moment dla mojego klubu.
Mógłbym to oglądać bez końca.
Właśnie dlatego kochamy piłkę.
Lepszy jest tylko seks.
To była najważniejsza bramka w całej tej historii,
bo gdybyśmy nie doszli do finału w Rzymie,
ludzie pewnie nie mówiliby dziś o Barcy Pepa.
STADIO OLIMPICO DI ROMA 27 MAJA 2009 R.
FINAŁ LIGI MISTRZÓW BARCA KONTRA MANCHESTER UNITED
Nie wiem, jak zagrałem.
DWA TYGODNIE PRZED FINAŁEM
Iniesta... Nie wiem, jak zagrał.
Wiem, że mieliśmy szansę i nie chcieliśmy jej stracić.
Mieliśmy szansę na potrójną koronę.
Byliśmy świeżo po dramacie na Stanford Bridge.
Kiedy sprzątnęliśmy puchar Arsenalowi w Paryżu,
nie byłem w pierwszym składzie,
więc tym razem musiałem zagrać,
bez względu na ryzyko i ewentualne konsekwencje.
Radziłem mu, by nie strzelał mocnych dalekich piłek,
bo łatwo mógł znowu nadwyrężyć sobie mięsień.
STADIO OLIMPICO DI ROMA 26 MAJA 2009 R., TRENING
Yaya stanął na obronie.
Sylvinho grał pierwszy raz w sezonie.
Puyol dopiero wrócił.
Ktoś mógł pomyśleć, że brakuje nam ludzi,
a dwóch gra z kontuzjami.
Wiedzieliśmy, że wygramy ten mecz, bo Pep nam to obiecał.
Jest geniuszem.
Powie nam, co zrobić, żeby wygrać.
Oby nigdy się nie zmienił,
bo jest przyszłością tego sportu.
Są mecze, które wydają się nie do wygrania,
a w których jest pozamiatane po 20 minutach.
Jak w meczu z Manchesterem w Rzymie.
Jaki trener pokazuje drużynie film
na pięć minut przed finałem Ligi Mistrzów?
Tylko on.
Nie wiedzieliśmy, co się dzieje. Weszliśmy do środka, a tam ekran.
Szef ustawił nas przed nim
i kazał czekać.
Pep i Tito zrobili fantastyczny film
z każdym z nas.
Z muzyką bodajże z Gladiatora.
Zobaczyliśmy całą drogę do finału:
smutki, radości i walkę...
Po bramce Iniesty na Stamford Bridge dostałem SMS-a od Pepa.
TWÓRCA FILMU GLADIATOR
„Musisz mi pomóc wygrać Ligę Mistrzów”.
Pierwszy odzew miałem na dzień przed meczem.
Pep zebrał personel techniczny i pokazał im film.
Kiedy to obejrzałem,
wiedziałem, że wygramy ten finał.
To było mocne... Tak mocne,
że powiedziałbym nawet, że trochę za bardzo.
Jako narzędzie motywacyjne film okazał się katastrofą.
W pierwszych 10 minutach, gdyby nie Victor...
stracilibyśmy dwie bramki.
Szef był bardzo sentymentalny.
Po rozgrzewce pobiegliśmy do szatni, ale nie pozwolili nam wejść.
„Co jest?”
Powiedzieli, że szef coś szykuje.
Kiedy weszliśmy, nie mieliśmy czasu, by się przygotować.
Był paskudny skwar.
Pokazali nam film i wszyscy się poryczeliśmy.
Potem wyszliśmy na murawę, zaśpiewał Andrea Bocelli.
I znów nas ścięło.
Anglicy musieli się zastanawiać, co z nami nie tak.
Byliśmy w rozsypce.
Po filmie powiedział: „Chłopaki, chcę, żeby po meczu
ludzie mówili, że potrafimy grać.
Powodzenia”.
BARCA - MANCHESTER UNITED 2:0
Barca zdobyła potrójną koronę w pierwszym roku gry z Guardiolą.
Zaczęliśmy mecz, wierząc, że mamy dużą szansę na zwycięstwo.
Przez pierwszy kwadrans szło nam znakomicie.
I nagle jak grom z jasnego nieba.
Iniesta dorwał piłkę na środku boiska, podbiegł kawałek,
podał do Eto'o i bum! 1:0!
I tego było im trzeba.
W tamtym momencie wzięli się w garść,
ruszyli do walki
i zaczęli stopniowo wysysać z nas życie.
Kiedy w oczach przeciwników widać rezygnację...
to koniec.
Pamiętam Wayne'a Rooneya.
Próbował walczyć o piłkę, ale nie dawaliśmy się,
i widać było po nim, że jest pokonany.
Tamtego wieczoru byli dla nas po prostu za dobrzy.
To była bolesna porażka.
Minęło sporo czasu, nim się z nią pogodziłem.
Widzieliśmy, że to będzie historyczny sukces:
zdobycie trzech pucharów w naszym pierwszym roku.
Kiedy Leo strzelił drugą bramkę, było jasne, że puchar jest nasz.
Wszystko odbyło się tak, jak sobie to zwizualizowałem.
Piłka przemknęła nad bramkarzem i wpadła do siatki.
To była niezapomniana chwila.
6. KONIEC ERY PEPA
Rozpoczęcie od potrójnej korony było znakiem wielkości,
ale futbol sięgnął wyżyn na Wembley w 2011 roku.
Przedtem Johan Cruyff powiedział, że Guardiola powinien odejść
po tych trzech intensywnych latach i zdobyciu dziesięciu pucharów.
Sukces miał swoją cenę.
Znaczną część owej ceny
stanowiły popsute stosunki Pepa z jego pracodawcami,
zwłaszcza po tym, jak na prezydenckim stołku
Laportę zastąpił Sandro Rosell.
W swoim ostatnim roku Guardiola był sfrustrowany i zmęczony.
W swoim czwartym roku się wypalił.
Założę się, że Guardiola uznał, że Cruyff miał rację.
Pep zrobił się drętwy.
Zaczął wkurzać się o rzeczy, jakie dawniej go nie ruszały.
Podczas przedsezonowego meczu na stadionie Dallas Cowboys
usłyszałem, jak rozmawia z Puyolem i Piquém.
To był nieistotny mecz towarzyski,
ale Guardiola podniósł na nich głos.
Powiedziałem wtedy do Andrésa Iniesty:
„On odejdzie. To jego ostatni rok”.
Nawet geniusze się mylą, a Pep z pewnością popełnił błąd.
Czuliśmy, że nic już dla niego nie znaczymy.
Nie wiedzieliśmy, co się z nim działo,
a to zaszczepiło w nas niepewność.
Pep zwykle odnawiał swój kontrakt w lutym lub marcu,
ale luty minął bez żadnych wiadomości.
Potem minął marzec, a my wciąż nic nie wiedzieliśmy.
Nie potrafiłem zrozumieć, o co chodziło.
Mieliśmy o to nawet kilka sprzeczek.
Tamtego roku, gdyby Pep kazał mi skoczyć z korony Camp Nou,
zbiegłbym po schodach najszybciej, jak potrafię, ale bym nie skoczył.
Gdy pracuje się z tymi samymi trenerami przez długi czas,
relacje się zmieniają.
Niełatwo jest utrzymać dynamikę i wciąż zwyciężać.
W ostatnim meczu Pepa wygraliśmy finał Pucharu Króla
i był to doskonały moment na zakończenie jego przygody z nami.
25 MAJA 2012 R. FINAŁ PUCHARU KRÓLA
ATHLETIC CLUB - BARCA 0:3 OSTATNI MECZ BARCY Z GUARDIOLĄ
Tego dnia znów wszyscy widzieli Barcę, jaką zbudował Pep.
Po 30 minutach prowadziliśmy 3:0
przeciwko najlepszemu składowi, jaki Athletic Bilbao miał od lat.
Zdobycie Pucharu Króla w swoim ostatnim meczu
powinno być doskonałym pożegnaniem z drużyną,
ale Pep odszedł przepełniony goryczą.
Głównie dlatego, że czuł się źle traktowany i niedoceniany.
Z tamtego finału pamiętam głównie uczucie smutku.
To był koniec czegoś cudownego, więc smutek był uzasadniony.
Ale było też coś, co mnie niepokoiło.
Próby podważenia i zniszczenia tego, co osiągnęliśmy.
Nie pojmuję motywacji tych dążeń. Graliśmy wspaniale i wygrywaliśmy.
To jest ważne, to należy pamiętać.
Ale ich nie obchodziło, co osiągnęliśmy.
Lepiej koncentrować się na negatywach.
Myślę, że ten klub ma problem.
Barca jest pod tym względem dość dziwna.
Nauczyłem się, że najważniejsza jest wdzięczność
wobec ludzi, którzy pomogli ci odmienić swoje życie.
Po wszystkim, co zrobił dla klubu,
Guardiola nie został należycie doceniony.
GUARDIOLA OGŁOSIŁ REZYGNACJĘ
PO PORAŻCE Z CHELSEA W PÓŁFINALE LIGI MISTRZÓW
Zapowiedział swoje odejście,
po czym natychmiast podano, kto go zastąpi.
Przed całą drużyną i zarządem.
Nie wydaje mi się, by było to właściwe pożegnanie szefa.
Idąc za radą dyrektora sportowego, Andoniego Zubizarrety,
i po konsultacji z zarządem
ogłaszam, że trenerem Barcy będzie Tito Vilanova.
Uważam, że powinni postawić Pepowi pomnik na Camp Nou.
W loży prezydenckiej.
Takie jest moje zdanie.
Najlepszym hołdem dla Pepa
będzie obejrzenie na DVD meczów, które zagraliśmy
w ciągu tych czterech sezonów.
Wynalazł nowy sposób gry w piłkę.
Miał wyjątkowych zawodników,
ale dobrze wiedział, jak z nimi postępować.
Szedł w ślady swojego mistrza,
Cruyffa, który uczył nas wszystkich.
DZIĘKI, PEP
Oni są jak superbryki.
Cruyff był pierwszym modelem, pierwszą wersją,
a Pep jest wersją dwa.
Ale myślę też, że Xavi będzie w tej samej lidze,
kiedy wróci, żeby trenować.
Kiedy wróci, będzie modelem trzecim.
Dla mojego ojca był zawsze el listo de la clase,
inteligentnym facetem z klasą.
Cały problem w tym,
że wszyscy pompują sprawę i presja rośnie.
Ale jeśli rozegra to z rozwagą,
tak jak Pep, to może się udać.
Mam nadzieję, że kiedyś Xavi zostanie trenerem.
O przyszłości Barcy powinien decydować ktoś,
kto ma talent i wizję Xaviego.
Nie mam wątpliwości, że pewnego dnia wróci, żeby trenować.
Zasługuje na tę szansę
ze względu na to, jaką rolę pełnił w drużynie.
Będzie wspaniałym trenerem.
Jako zawodnik potrafił w mig ogarnąć sytuację z wnętrza boiska.
Jako trener zza linii będzie widział wszystko ostrzej.
Kiedyś wróci.
Nie wiem kiedy, ale chce wrócić.
A podejście do piłki ma takie samo jak Pep.
Świat na nas patrzy, bo widzi, że się zmieniamy.
I tak jest w istocie.
Ale teraz spoczywa na nas odpowiedzialność
budowania tego wszystkiego dalej.
Jedno, co nigdy się nie zmieniło,
to sposób, w jaki gramy w piłkę.
Zawodnicy przychodzą i odchodzą, ale styl gry pozostaje ten sam.
Wierzymy w tę filozofię
doskonaloną rok po roku przez kolejnych trenerów w Barsie.
Ważne, by kiedy wszystko się posypie...
Oby nie nastąpiło to przez najbliższych 200 lat.
Ale jeśli to się stanie, za żadne skarby
nie wolno nam zmieniać sposobu gry.
Nasz styl nie może się zmienić. Nigdy.
CIĄG DALSZY NASTĄPI...
Nie możemy zakończyć filmu,
nie spytawszy cię o wspomnienia z tamtych czterech lat.
Wspomnienie tamtego czasu budzi we mnie nostalgię i uśmiech.
W ciągu tych czterech lat
wszystkie gwiazdy ułożyły się w doskonałym momencie.
Ale podstawą sukcesu był niezwykły talent moich zawodników.
To oni musieli wygrywać mecze.
Lubię posługiwać się analogią golfową. Trenerzy są nosicielami kijów.
Wybierają właściwy i podają graczowi,
a on wbija piłkę do dołka.
Każdy znał swoją rolę i trzymał się jej.
Wszyscy wiedzieli, że Messi jest najlepszy i korona była jego.
Miejscowi gracze mieli swoje zadanie,
ci z zewnątrz także.
Wszystko rozwijało się naturalnie, bez konieczności powtarzania im,
że muszą zrobić to i tamto.
Role były rozdzielone,
a jeśli ktoś miał z tym problem, odchodził.
Tak zbudowaliśmy coś wyjątkowego i zdołaliśmy utrzymać to tak długo.
Myślę, że budziliśmy autentyczne emocje.
Tytuły, statystyki to tylko liczby,
nic więcej.
Ale całe mnóstwo ludzi po prostu lubiło patrzeć, jak gramy.
Wszyscy pamiętamy dwa finały Ligi Mistrzów,
zwłaszcza ten drugi.
Przez jakieś 20-25 minut...
Byliśmy świetni od 46. minuty do naszej trzeciej bramki.
To była doskonała ilustracja tego, jak chcieliśmy, by grali.
Byliśmy grupą młodych trenerów
próbujących nakłonić nieprzeciętnych zawodników
do nieprzeciętnej gry. I to działało przez cztery lata.
Ludzie zostają trenerami z rozmaitych powodów.
Moim konikiem jest taktyka.
To dla niej zostałem trenerem.
Żeby analizować grę i szukać rozwiązań.
Podstawowy koncept
zaszczepiony nam przez Johana Cruyffa
wiele lat temu
zakłada, że proste czynności dają 75% pewności zwycięstwa.
Podanie piłki jest taką czynnością.
Potem sprawa się komplikuje,
ale to podania spajają drużynę.
Piłkę przekazuje się od jednego gracza do drugiego.
Wszyscy mają swój udział w planie dostarczenia piłki do bramki.
Nad tym pracowaliśmy od samego początku.
Często pytają mnie, czy to była najlepsza drużyna w historii
albo jedna z najlepszych.
Na to pytanie nie ma odpowiedzi.
To jak z nowo wydaną książką. Jest dobra czy zła?
Albo z nowym filmem. Czy jest dobry?
Odpowiedź poznamy za 25 lat.
To zależy, czy ludzie wciąż będą o nas mówić.
Jeśli po ćwierćwieczu mówi się o książce, to znaczy, że jest dobra.
Jeśli oglądamy 25-letni film, to jest dobry.
To samo dotyczy naszej drużyny.
Byliśmy lepsi od Milanu Sacchiego, Brazylii Pelégo czy Ajaxu Johana?
Każdy będzie miał własną opinię,
której z pasją będzie bronił.
Powiem, że moja drużyna była wspaniała,
ale Johan wskaże na swoich chłopców,
a Arrigo Sacchi będzie się upierał przy swoich.
Wszyscy będziemy mieć rację.
Jeśli będą nas pamiętać za 25 lat,
to nie będą wspominać tytułów, ale to, jak graliśmy.
Jeśli ludzie nas zapamiętają, to dlatego, że lubili na nas patrzeć.
Ale czy zapamiętają? To tajemnica.
Napisy: BTI Studios Tekst: Bartłomiej Ulatowski Barcelona-HD.Org